Nu ik niet meer aan het arbeidsproces deelneem, heb ik alle tijd om mij op dergelijke levensvragen te storten. In een land als Bhutan ziet men het belang in van het geluk van haar burger en spreekt men ook over: Bruto Nationaal Geluk, dit bergstaatje behoort tot de armste landen van de wereld, maar gezondheidszorg en onderwijs zijn gratis en iedereen krijgt een stukje grond om zelf te bebouwen, volgens Lisette ’t Hooft, schrijfster van het boekje: “Geld kost tijd”, zie je dan ook weinig ongelukkige gezichten in Bhutan.
Na je 50e houd je je daar dan ook meer en meer bezig met spirituele zaken en steeds minder met materiële. Dit in schril contrast met onze westerse wereld, waar het Bruto Nationaal Product hoog in het vaandel staat en waar we steeds langer moeten werken en steeds minder tijd hebben om ons te bezinnen, opgejaagd als we worden door een zieltogende economie, niet omdat we nu zo weinig spullen hebben, in tegendeel, menig schuur, zolder of rommelhok puilt uit van de zinloze troep die we daar hebben opgeslagen.
Het tv-programma “Goedemorgen Nederland” liet 2 onderzoeksters aan het woord die helemaal naar de studio gekomen waren om ons te vertellen dat 50% van de Nederlanders aan het eind van de maand, geen financiële reserve hebben, en dat 25% iedere maand nog een stukje maand overhouden en noodgedwongen op de pof leven, goh wat een openbaring. Doen die mensen nu juist niet wat de economie van ons vraagt: kopen, kopen, kopen en op de lotto blijven hopen?, is het weer niet goed, kennelijk mogen alleen banken en pensioenfondsen rood staan. Waarom dan toch al die hersenverwekende, bloedsaaie reclames, keer na keer, lijden we soms met zijn alle aan alzheimer? Oke van dit visuele en auditieve bombardement hoef je je niets aan te trekken, maar waarom vergallen ze dan ons kijkplezier, als we de beelden toch van ons af moeten laten glijden?
Vroeger, kreeg ik als kind 25 cent per week om te versnoepen, daar dacht ik diep over na, zou ik 1 stuks duur snoepgoed kopen van een kwartje?, Nee, nee 2 van een dubbeltje en 1 van een stuiver? of toch maar 5 stuks van 5 cent? Moeilijk dilemma, de juffrouw van de Jamin nam daar alle tijd voor, in een tijd toen tijd nog geen geld kostte. Nu kun je snoepgoed niet meer per stuk kopen, alles gaat tegenwoordig in gezinsverpakkingen en de dikke buiken, billen en borsten moeten we dan weer in de sportschool (ook niet gratis trouwens) op oersaaie toestellen weg zien te trimmen, want zeg nu zelf je komt geen meter vooruit en het enige wat je te zien krijgt is de dikke billen van je medezwoeger en op het metertje,kun je dan weer zien hoe hard je wel niet gereden hebt, wat interesseert mij dat nou, kom ik soms eerder op mijn afspraak omdat ik 25 km per uur fiets op zo’n ding?
Een hond weet niet hoe snel hij weer van een lopende band af moet afspringen, als hij er door een of andere onverlaat op wordt gezet, het dier is niet gek. Alleen dolgedraaide knaagdieren in een veel te klein hokje rennen in hun tredmolentje, maar ook niet voor de lol.
Dat zijn heel wat gedachten die zo maar nutteloos door mijn hoofd flitsen, terwijl ik de koffie in het filter gooi en de kopjes klaarzet. Buiten op het tuinhekje zit onze huismerel. Minutenlang staart het diertje in de verte, onder hem op de grond scharrelt een musje zijn kostje bij elkaar, het wordt rustiger in mijn hoofd het is alsof de merel mij iets duidelijk wil maken. Bedankt lieve zwart gevederde vriend, ik schenk de koffie in doe er een stuk dikke speculaas bij en drink volkomen tervreden mijn mok koffie leeg.
Na je 50e houd je je daar dan ook meer en meer bezig met spirituele zaken en steeds minder met materiële. Dit in schril contrast met onze westerse wereld, waar het Bruto Nationaal Product hoog in het vaandel staat en waar we steeds langer moeten werken en steeds minder tijd hebben om ons te bezinnen, opgejaagd als we worden door een zieltogende economie, niet omdat we nu zo weinig spullen hebben, in tegendeel, menig schuur, zolder of rommelhok puilt uit van de zinloze troep die we daar hebben opgeslagen.
Het tv-programma “Goedemorgen Nederland” liet 2 onderzoeksters aan het woord die helemaal naar de studio gekomen waren om ons te vertellen dat 50% van de Nederlanders aan het eind van de maand, geen financiële reserve hebben, en dat 25% iedere maand nog een stukje maand overhouden en noodgedwongen op de pof leven, goh wat een openbaring. Doen die mensen nu juist niet wat de economie van ons vraagt: kopen, kopen, kopen en op de lotto blijven hopen?, is het weer niet goed, kennelijk mogen alleen banken en pensioenfondsen rood staan. Waarom dan toch al die hersenverwekende, bloedsaaie reclames, keer na keer, lijden we soms met zijn alle aan alzheimer? Oke van dit visuele en auditieve bombardement hoef je je niets aan te trekken, maar waarom vergallen ze dan ons kijkplezier, als we de beelden toch van ons af moeten laten glijden?
Vroeger, kreeg ik als kind 25 cent per week om te versnoepen, daar dacht ik diep over na, zou ik 1 stuks duur snoepgoed kopen van een kwartje?, Nee, nee 2 van een dubbeltje en 1 van een stuiver? of toch maar 5 stuks van 5 cent? Moeilijk dilemma, de juffrouw van de Jamin nam daar alle tijd voor, in een tijd toen tijd nog geen geld kostte. Nu kun je snoepgoed niet meer per stuk kopen, alles gaat tegenwoordig in gezinsverpakkingen en de dikke buiken, billen en borsten moeten we dan weer in de sportschool (ook niet gratis trouwens) op oersaaie toestellen weg zien te trimmen, want zeg nu zelf je komt geen meter vooruit en het enige wat je te zien krijgt is de dikke billen van je medezwoeger en op het metertje,kun je dan weer zien hoe hard je wel niet gereden hebt, wat interesseert mij dat nou, kom ik soms eerder op mijn afspraak omdat ik 25 km per uur fiets op zo’n ding?
Een hond weet niet hoe snel hij weer van een lopende band af moet afspringen, als hij er door een of andere onverlaat op wordt gezet, het dier is niet gek. Alleen dolgedraaide knaagdieren in een veel te klein hokje rennen in hun tredmolentje, maar ook niet voor de lol.
Dat zijn heel wat gedachten die zo maar nutteloos door mijn hoofd flitsen, terwijl ik de koffie in het filter gooi en de kopjes klaarzet. Buiten op het tuinhekje zit onze huismerel. Minutenlang staart het diertje in de verte, onder hem op de grond scharrelt een musje zijn kostje bij elkaar, het wordt rustiger in mijn hoofd het is alsof de merel mij iets duidelijk wil maken. Bedankt lieve zwart gevederde vriend, ik schenk de koffie in doe er een stuk dikke speculaas bij en drink volkomen tervreden mijn mok koffie leeg.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten