Het geschenk van de rabbi.

D

De oorsprong van dit verhaal is niet helemaal duidelijk, ik heb het gelezen in het boek “Balsem voor de ziel” en het raakte mij. Toen in de verhalenkring waar ik lid van ben het thema “Vriendschap” aan de orde kwam, dacht ik er direct aan, ik heb het toen uit mijn hoofd vertelt, maar nu schrijf ik het neer, zodat ook jullie het tot je kunnen nemen.

.

Eens was het klooster een bloeiende gemeenschap met een uitstekend onderhouden kruidentuin voor de hele omgeving, zelfvoorzienend, met een prachtige moestuin, graanveld en hopteelt voor het bier dat er gebrouwen werd. Nu telt het niet meer dan een handje vol vriendelijke 70+ ers. Het baart de abt dan ook grote zorgen en dit komt dan ook dagelijks terug in zijn meditaties en gebeden Nu had de abt een bijzonder hechte vriendschap met een rabbi die regelmatig in een blokhut in het bos naast het klooster verblijft. De verbondenheid van beide geestelijken is zo sterk dat de abt telepathisch aanvoelt wanneer de rabbi in het bos is. Die bewuste middag voelt hij de aanwezigheid van de rabbi en hij zegt tot een van de broeders: “Reken niet op mij voor het avondeten, ik ga de rabbi bezoeken”, zo gezegd zo gedaan. Het is een klein half uur lopen, dus de abt heeft zijn wandelstok meegenomen. Voor de deur van de blokhut staat de rabbi hem al op te wachten en ze omhelzen elkaar innig. Uren praten de beide mannen over geestelijke en mystieke zaken de rabbi maakt een eenvoudige maaltijd klaar en daarna drinken ze voor de hut een glaasje en genieten van het prachtige weer. Als de abt vertrekt snijdt hij even het onderwerp aan dat hem zo na aan het hart ligt. De Rabbi kijkt bedenkelijk en zegt dan: “Veel heb ik u niet te bieden vriend, ik kan u alleen zeggen dat De Messias zich onder u en de uwen bevindt. De abt keert opgewekt huiswaarts en vertelt de broeders wat de Rabbi heeft gezegd, zij luisteren aandachtig. Broeder Ambrosius kijkt aandacht naar Johannes, zou broeder Johannes de Messias zijn? Als je hulp nodig hebt staat hij altijd klaar, je hoeft het hem niet eens te vragen. Vincentius strijkt over zijn baard en denkt: “Ambrosius verzorgt met zoveel liefde de kruidentuin en als een van ons ziek is, verzorgt hij de zieke met al zijn aandacht, ja het moet hem wel zijn. Broeder Johannes ziet opeens heel scherp voor zich hoe Vincentius met veel aandacht en liefde de maaltijden bereidt en altijd opgewekt is en licht verspreidt als anderen somber zijn. Zo wordt de hechtheid en harmonie binnen de klooster nog hechter en warmer dan voorheen. Nu wordt het klooster regelmatig bezocht door mensen die opzoek zijn naar spirituele verdieping. Enkele jonge mannen valt het op hoe liefdevol, hecht en warm de band tussen de broeders is. Zij besluiten toe te treden tot de kloosterorde en brengen het tot bloei. Het geschenk van de rabbi had niet groter kunnen zijn.